Een droom die bleef terugkomen
Jaren geleden had ik een bijzondere droom. Ik kreeg een nieuw huis. Het was een nieuwbouwhuis. Het huis was nog volledig kaal en koud. Alles vanbinnen was nog van beton. En wat mij altijd is bijgebleven: Er was geen zonlicht.
Jarenlang wist ik niet zo goed wat deze droom betekende. Ik dacht er af en toe wel aan, maar verder schonk ik er weinig aandacht aan.
Tot onlangs….
Sinds ik bewust heb besloten mij meer te richten op vrouwen, mijn eigen vrouwelijkheid en de reis die wij als vrouwen afleggen, begon het nummer 14 steeds vaker op mijn pad te verschijnen. Alsof het leven mij zachtjes iets toefluisterde. Achteraf besef ik dat deze droom eigenlijk ging over thuiskomen bij jezelf.
De kaart met nummer 14
Een paar weken terug begeleidde ik een vrouw tijdens een Reiki sessie. Later deelde zij haar helingsproces met mij. Haar openheid en moed raakten iets in mij. Het inspireerde mij om naar een deel van mezelf te kijken dat ik jarenlang had weggestopt. Een deel waarvan ik dacht dat het geen aandacht nodig had.
Ik voelde dat het tijd was om een diepe helingreis te maken naar een gebeurtenis die veel meer impact had gehad dan ik jarenlang had beseft… Maar ik begon eerst met een orakelkaart. Op die kaart stond:
Nr 14. CLAN OF THE WOLF HEART – We Are The Ones We’ve Been Waiting For
Op het moment dat ik het zag, voelde ik direct iets in mij bewegen. De boodschap was zo accuraat! Want ineens herinnerde ik mij een detail uit die droom van jaren geleden.
Het huis had nummer 14.
Van alle dingen die ik uit die droom had kunnen vergeten, was dat nummer mij altijd bijgebleven. Alsof het ergens in mijn onderbewustzijn bewaard was gebleven. Ik wist niet waarom… Maar op dat moment voelde ik dat de droom en de kaart met elkaar verbonden waren. Alsof het leven mij uitnodigde om opnieuw naar dat huis te kijken. Naar de grijze muren. Naar de kille sfeer. Naar het ontbreken van licht.
Een jong meisje op zoek naar liefde
Ik begon de reis van mijn heling…
Mijn eerste seksuele gemeenschap.
Jarenlang vertelde ik mezelf dat het liefdevol was geweest. Maar toen ik werkelijk terugging naar dat jonge meisje, voelde ik iets anders.
Ik zag een meisje dat verlangde naar liefde. Naar gezien worden. Naar bevestiging.
Ik was niet op zoek naar seks. Ik was op zoek naar verbinding. Op zoek naar het gevoel bijzonder te zijn voor iemand.
Tijdens deze heling realiseerde ik me hoeveel verdriet er nog verborgen lag onder het verhaal dat ik mezelf jarenlang had verteld. Niet omdat ik iets verkeerd had gedaan. Maar omdat ik destijds simpelweg een jong meisje was dat liefde zocht.
Wat ons lichaam voor ons bewaart
Wat mij misschien nog wel het meest raakte, was dat ik tijdens deze heling ontdekte dat er herinneringen waren die ik grotendeels had verdrongen. Alsof mijn systeem ze zorgvuldig had opgeborgen totdat ik er klaar voor was om ze te zien. Ons lichaam draagt zoveel wijsheid. Soms bewaren we dingen totdat er voldoende veiligheid is ontstaan om ze alsnog aan te kijken. Niet om opnieuw pijn te voelen, maar om eindelijk liefde te brengen naar plekken waar die jarenlang ontbrak.
Het ging nooit over seks
Want uiteindelijk ging deze heling niet over seks.
Het ging over eigenwaarde. Over liefde. Over gezien worden. Ik als jong meisje, dat iets nodig had wat zij zichzelf op dat moment nog niet kon geven. En dat ik dit zocht buiten mijzelf om.
Dat huis was ik!
En ergens tijdens dat proces viel alles samen.
De kaart.
De droom.
Het huis.
Voor het eerst begreep ik wat het mij al die jaren probeerde te vertellen.
Dat huis was ik!
Van buiten stond er een huis. Maar van binnen was alles leeg, kaal, koud. Een huis van schaamte en gemis.
Thuiskomen bij jezelf
Nu ik bijna 36 ben en moeder van twee zonen, kijk ik anders naar het leven. Ik geloof niet dat alles wat pijn doet direct opgelost hoeft te worden. Maar ik geloof wel dat alles wat pijn doet gezien mag worden. Dat we onszelf mogen geven wat we vroeger misschien gemist hebben. Dat we mogen leren luisteren naar ons lichaam. Naar onze emoties. Naar onze waarheid.
Misschien ben ik daarom wel zo open over mijn menstruatiecyclus, emoties en kwetsbaarheid naar mijn kinderen toe. Ik wil dat zij opgroeien in een wereld waarin gevoelens er mogen zijn. Waarin kwetsbaarheid niet verstopt hoeft te worden. Waarin vrouwen gezien, gehoord en gerespecteerd worden. En waarin jongens leren dat echte kracht niet zit in harder worden, maar in aanwezig kunnen blijven bij wat gevoeld wil worden.
Wat mij het meest raakt, is dat ik deze heling niet alleen heb hoeven doen. Dat wij vrouwen elkaar spiegelen. Dat we elkaar mogen inspireren & herinneren.
“We Are The Ones We’ve Been Waiting For”.
Iedere vrouw draagt haar eigen verhaal. Haar eigen pijn. Haar eigen weg naar heling. En iedere keer wanneer een vrouw haar waarheid durft te delen, ontstaat er ruimte voor een andere vrouw om hetzelfde te doen.
Misschien is dat wat thuiskomen werkelijk betekent.
En dan begrijp ik ineens dat het huis nooit leeg was.
Het wachtte alleen op mij.
Het huis mag nu ingericht worden en er mag nu eindelijk licht op het huis schijnen.
Want ik ben thuis!
