Een persoonlijk verhaal over vermoeidheid en weer thuiskomen bij jezelf
Iets meer dan een jaar geleden was ik mezelf een beetje kwijtgeraakt.
Ik ging maar door. Niet communiceren. Altijd in dienst staan van anderen. Voor mijn cliënten, mijn gezin en mijn omgeving. Ondertussen sprak ik nauwelijks uit wat er werkelijk in mij omging. Ook niet naar mijn partner.
Ik droeg de overtuiging met me mee dat ik het allemaal wel alleen kon. Langzaam voelde ik mezelf steeds verder verwijderd raken van wie ik werkelijk was.
En toch wilde ik voor anderen de positieve coach en begeleider blijven. De vrouw die luisterde, inspireerde en een veilige plek bood.
Maar wie zorgde er eigenlijk voor mij?
Ook de verbinding met mijn partner raakte ik steeds meer kwijt. We leefden langs elkaar heen. Totdat hij ineens in het ziekenhuis belandde met een hersenvliesontsteking.
Hij ging altijd maar door.
En ik ook.
Allebei droegen we de overtuiging dat we iets moesten bewijzen.
Maar aan wie eigenlijk?
Aan onze ouders? Onze omgeving? Onze vrienden? Of misschien wel aan onszelf?
Zijn ziekenhuisopname werd voor hem een wake-upcall. Maar misschien nog wel meer voor mij.
Er kwam één zin naar boven die ik niet langer kon wegduwen.
Ik ben moe.
Moe van alles. Moe van het altijd doorgaan. Moe van het bewijzen. Moe van het zorgen. Moe van het moeder zijn.
Gek eigenlijk…
In het woord moeder zit ook het woord moe.
Zijn alle moeders dan moe?
En mogen we eigenlijk wel moe zijn?
Of moeten we er juist alles aan doen om vooral níét moe te zijn?
Ik wist één ding zeker. Het was tijd om weer terug te gaan naar de basis.
Wat heb ik nu écht nodig?
En precies daar begon mijn eigen helingsreis.
Niet omdat ik alles kwijt was.
Maar omdat ik mezelf onderweg was kwijtgeraakt.
Er kwam ook schaamte. Want hoe kon ik vrouwen begeleiden naar meer rust, harmonie en zelfliefde, terwijl ik mezelf dat al die tijd niet had gegund?
Waar was ik verkeerd afgeslagen? Welke afslag had ik gemist?
Ik voelde me alsof ik had gefaald.
Maar waarin eigenlijk?
Ik kon mijn vinger er niet op leggen.
En toen hoorde ik dat bekende stemmetje:
“Practice what you preach”.
Dat ben ik gaan doen.
Juist doordat ik zelf weer terugging naar de basis, ontdekte ik hoe belangrijk het is om niet alleen anderen te begeleiden, maar ook mezelf steeds opnieuw diezelfde aandacht te geven.
Dat heeft me niet minder, maar juist een betere begeleider gemaakt.
Ik besloot niet alleen te herstellen, maar ook echt te onderzoeken wat vermoeidheid eigenlijk is.
Waarom ben ik altijd moe?
Moe zijn is veel meer dan te weinig slapen.
Verschillende soorten vermoeidheid
Je kunt lichamelijk moe zijn omdat je lichaam simpelweg rust nodig heeft.
Je kunt mentaal moe zijn doordat je hoofd de hele dag aan staat. Je bent aan het plannen, regelen, zorgen en denken.
Je kunt emotioneel moe zijn omdat je gevoelens met je meedraagt waar nooit écht ruimte voor is geweest.
Soms vraagt vermoeidheid niet om nóg harder je best doen, maar om het leren ontspannen van je zenuwstelsel. In mijn NSR-traject begeleid ik vrouwen die weer willen ervaren hoe het voelt om écht tot rust te komen.
En misschien herken je ook die diepe vermoeidheid die moeilijk uit te leggen is.
Je slaapt acht uur en toch word je uitgeput wakker.
Midden in de nacht wakker worden
Soms word je zelfs midden in de nacht wakker.
Vroeger baalde ik daarvan. Nu zie ik het anders.
Voor mij zijn dat vaak momenten waarop mijn intuïtie iets wil laten zien. Ik pak dan mijn notitieboekje en schrijf mijn gedachten op. Vaak levert dat verrassend veel inzichten op.
Misschien ervaar jij dat heel anders. En dat is helemaal goed.
Maar misschien is het juist een uitnodiging om even stil te staan bij wat jouw lichaam of innerlijke stem je probeert te vertellen.
Waar ben ik eigenlijk moe van?
Steeds vaker stelde ik mezelf een andere vraag.
Niet: Waarom ben ik zo moe?
Maar: Waar ben ik eigenlijk moe van?
Van het zorgen?
Van het aanpassen?
Van het altijd sterk willen zijn?
Van het gevoel dat ik mezelf steeds moest bewijzen?
Misschien was ik niet alleen moe.
Misschien was ik mezelf onderweg een beetje kwijtgeraakt.
En misschien is dát wel de grootste vermoeidheid die er bestaat.
Waar lekt jouw energie weg?
Misschien herken jij jezelf in mijn verhaal.
Dan wil ik je vandaag één vraag meegeven.
Niet: Hoe krijg ik meer energie?
Maar: Waar lekt mijn energie eigenlijk weg?
Misschien is dat een relatie.
Misschien je werk.
Misschien het altijd klaarstaan voor anderen.
Misschien het idee dat je alles alleen moet dragen.
Want zolang je alleen probeert méér energie te krijgen, zonder te kijken waardoor je leegloopt, blijf je water in een lekke emmer gieten.
Herstel begint bij eerlijk zijn
Mijn herstel begon niet met harder mijn best doen.
Het begon met eerlijk durven zeggen:
“Ik ben moe.”
Niet alleen lichamelijk.
Maar ook van het altijd sterk moeten zijn.
En misschien begint herstel daar wel.
Niet bij nóg harder werken.
Maar bij het weer thuiskomen bij jezelf.
Liefs,
Laura
